LADY FINGERS THE BLUES (English translation)

The café sat idly gabbing. Every week, musicians managed to shake the most congenial blues out of their maw on an area of merely four square tiles.

An Asian-looking Amy Winehouse Junior also sprinkled her complimentary talent promisingly among hungry ears. The musicians followed her compass.

Change of vocal guard.

An elegantly toned gazelle slipped onto the stage as if in a trance. Her striking headgear that looked like a pilot's hat for polar bears in a drag show for Russian oligarchs, shone like a lighthouse over the heads of the café-goers. The musicians were still enjoying a tad smugly after their success -at Amy Junior's expense-, when they were suddenly called back to order by an icy primal scream like that of a woman giving birth, from the mouth of the pilote. Her eyes were at destination infinity, her gestures wild, unregulated. The entire café seemed invited compulsorily to watch in her delivery room the birth of her invisible yet all too tangible smarte child. Though she did not seem to know exactly how she was going to musically channel her pent-up frustrations, the drugs she had taken would somehow help her rage get out. Though it would require her to finger herself on stage. Even if she would have to include unfiltered recitatives of abuse and even rape. Even if her pimp would come in person and drag her off the stage by her head hair. 

Miraculously, the musicians still found some kind of musical armour to temper her furious suffering into something that would later come to be called a blues. The gazelle eventually balanced from rage over tears to a milder form of human emotion, as if by screaming her song from her body she had swallowed five Prozac pills and been given three injections of liquid Valium. The pub owner passing by, was already happily cashing in on his Valentine, whispering some "reward" in her ear.

Finally, the numb nymph strode off stage to receive some accolades.

Even though the audience had lost a few frequencies of hearing, I was firmly convinced that almost everyone had each become a bit of a better person by listening to her.

---

Betere vertaalsuggestie? Stuur ze naar: lena.lyric@outlook.com

Better translation suggestions? Send them to: lena.lyric@outlook.com

 

 

LADY FINGERS THE BLUES - minder geschikt voor minderjarigen (!)

 

Het café zat er gezapig keuvelend bij. Elke week sloegen de muzikanten erin om op een oppervlakte van louter vier vierkante tegels de meest sympathieke blues uit hun mauw te schudden.

Een Aziatisch ogende Amy Winehouse Junior strooide beloftevol haar gratis talent uit onder hongerige oren. De muzikanten volgden haar kompas.

Wissel van de vocale wacht.

Een elegant getaande gazelle glipte in trance het podium op. Haar opvallende hoofddeksel dat wel een pilotenmuts leek voor ijsberen in een travestieshow voor Russische oligarchen, scheen veelbelovend als een vuurtoren over de hoofden van de cafégangers. De muzikanten genoten nog een tikkeltje zelfvoldaan na van hun zopas vergaarde succes -op credit van Amy Junior-, toen ze plots weer tot de orde van de dag geroepen werden door een ijzige oerschreeuw als die van een barende vrouw, uit de mond van de pilote. Haar ogen stonden op bestemming oneindig, haar gebaren waren wild, ongereguleerd. Het ganse café leek uitgenodigd verplicht toe te kijken in haar verloskamer naar de geboorte van haar onzichtbare doch al te tastbare smartekind. Al leek ze niet precies te weten hoe ze haar opgekropte frustraties muzikaal zou gaan kanaliseren, de drugs die ze had genomen zouden haar razernij er wel op één of andere manier uit helpen te komen. Al zou ze zich erbij moeten vingeren op het podium. Al zou ze er ongefilterde recitatieven in moeten verwerken over mishandeling en verkrachting. Al zou haar pooier haar er terstond voor bij de haren van het podium komen sleuren.

Als bij wonder vonden de muzikanten toch een soort muzikaal harnas om haar furieus lijden te temperen tot iets wat men later een blues zou gaan noemen. De gazelle balanceerde van woede over tranen uiteindelijk toch naar een mildere vorm van menselijke emotie, alsof ze door haar song uit haar lijf te krijsen vijf prozacpillen had doorgeslikt en drie injecties vloeibare Valium had toegediend gekregen. Ook de cafébaas zag alvast tevreden zijn Valentijn verzilverd en fluisterde één of andere “beloning” in haar oor toen hij passeerde.

Verdoofd droop ze het podium af om een aantal lofbetuigingen in ontvangst te nemen.

Al was het publiek een aantal frequenties aan gehoor kwijt, toch was ik er rotsvast van overtuigd dat iedereen stuk voor stuk een beetje een beter mens geworden was.

CATEGORIE 'FOU ET CINGLE'

In het dorp, pardon, de stad Aarschot, loopt er al een tijdje een zelfgekroonde prins rond met Jezus-allures. De knappe vogel zet zich op banken met de pancarte ‘Wat als?’. In kleurrijk circusgewaad probeert hij zo voorbijgangers te lokken voor een zelfverzonnen variant van de teloorgegane christelijke boodschap. Of iets dat daarop lijkt. In een enkele artistieke bui waagt ie zich ook wel eens aan gitaarspel, weliswaar van de cumbaya-achtige soort, maar met het hart op de tong. Het liefst spreidt hij deze talenten tentoon voor het pas gerenoveerde nagelnieuwe gemeentehuis, pardon, stadhuis van Gwendolyn Rutten, tijdens marktdag, wanneer de vrouwelijke goegemeente, pardon, het gerokte stadsvolk, nog eens feesten gaan mag. Wekelijks weet hij zo wel een paar dames te strikken in zijn baard van sierlijke nonsens alla: ‘Wat als het morgen eens minder goed gaat?’,'lesbischen zijn des duivels’,‘zal ik u mijn liefde voor u eens laten voelen?’ of nog ‘Salomon was zo’n domme nog niet, die vocht tenminste nog tot bloedvergietens toe voor de christelijke zaak’. Tot zijn potentiële volgelingen keer op keer geheel onthutst afdruipen, nog verblind door zijn aantrekkelijke archaïsche uitstraling.

Nu was ik afgelopen zondag reeds bij het krieken van de dag op wandel, omwille van mijn nieuwe grote liefde: een geadopteerde Hongaarse straathond. Stond vader apostel ook alreeds eenzaam maar zelfzeker langs de Demer op wacht, deze keer in wit Romeins gewaad en een pancarte met een rood hart erop. Wederom had je als onschuldige passant gedacht dat er in de buurt een film gedraaid werd over het leven van de Heilige man, of vader Jozef, ware het niet dat er in de verste verte geen cameraploeg te bespeuren viel.

Deze keer verkoos ik ervoor, niet gespeend van enige zondag-heiligedag-wroeging, om toch in een boog rond hem heen te lopen, ook al was de straat benevens wat slierten ochtendnevel omzeggens nog maagdelijk leeg. En dit om twee redenen: ten eerste had ik geen zin dat mijn honden hun gebruikelijke concert ten berde zouden brengen aan de nog slapende apostelen van Gwendolyn Rutten, en ten tweede had ik geen zin om het onderwerp van ‘s mans liefdevolle zondagspreek te worden, bij gebrek aan wakkere co-discipelen op straat. Ik betrapte er mezelf bovendien op dat ik hem voortaan helemaal in het categorietje ‘fou et cinglé’ zou stoppen, dat mijn collega van de Ambassade van Parijs ooit speciaal had ontworpen voor nonsensbrieven van dergelijke gaga’ers. Wie loopt er nu immers nog rond in apostelkledij anno 2021… ?!?

Welhaast was ik de hoek van de straat om, tot ik bemerkte dat ik die ochtend een Maria-achtige rok met dito sjaal had aangetrokken van blauw satijn. Ik keek nog even schuldbewust achterom en zag dat ie zijn pankarte omdraaide, waar deze keer een groot vraagteken op verscheen. 

#PINCHMYTITIES

 

Als het gebrek aan (artistieke) me-time noodzakelijkerwijze weer even chronisch wordt, red ik me daaruit door me bezig te houden met iets minder verheven doch bijna even leuke spelletjes. Zoals bijv. pseudoniemen bedenken om op te geven aan de nogal opdringerige Starbucks-Barmannen (in casu: Gare du Nord) die steeds naar je voornaam vragen. Dat gaat dan zo ongeveer: 

"Hoe heet u?"

"Pardon?"

"Votre nom svp, pour écrire sur le gobelet?"

"Ah, vous pouvez mettre #Pinchmytities".

Mogelijke variaties op het thema: "#Suckmydick, #Madonna'sgottheblues, #EatPrayandLove, #Yeswehavenobananas, #WhydoesithurtwhenIPie?", "#Satangavemeataco", #JesusChryslerDrivesaDodge, #NowIWannaSnifSomeGlue en waarom ook niet: "PsychiatricExplorationsoftheFetusWithNeedles"?